Korporacja.

Kiedyś się obudzę w wielkiej czarnej chmurze

Wypełnionej pięknem tego co na górze,

Nie będę mógł zerkać w dół do tego piekła,

Po którym się dziś przechadzam, czasem na klęczkach.

Ludzie, którzy zamiast ust

Używają luf,

Których argumentami

Są mięśnie ze stali,

Pełzną w świadomości władzy opartej na sile i strachu

Stawiają pomnik przy swych słabościach gmachu;

Pomnik wielkości ego, a wartości IQ

Zbudowany z wyciągniętego z ludzi ołowiu.

Po trupach do celu, zadbać o władzę,

Mylić rosnące cyferki na koncie i na wadze,

Osiągnąć coś, co udaje się tylko niektórym...

Gadamy na nich, a nikt z nas sam nie jest gładkoskórym.

Hipokryci wszędzie, w bogactwie i w biedzie,

Coraz mniej przyjaciół poznaje się w tej biedzie.

Wielkie, okrągłe, kruczoczarne ślepia

Podąrzają za nami patrząc z daleka

I szpiegując każdy skrawek naszego życia,

Byśmy nigdy nie mieli nic do ukrycia.

Mamy sny do zabicia,

Myśli do zapicia,

Lecz one już wiedzą,

Wciąż z nami siedzą,

Dotrzymują towarzystwa w każdej jednej chwili

Udając swą nieobecność póki się nie przekręcimy.

Obracam się pośród głuchych głów,

Wiruję między ścianami zaufania, kałużami słów

I coraz wyżej się wznoszę ku niebu,

A siła odśrodkowa doprowadza do rozrywu.

Ręka, noga, mózg na ścianie,

Myślałem, że to przypadkowe działanie.

Byłem kukiełką w teatrze korporacji,

O której istnieniu nikt nie może mieć racji.