Delikatność.

Nie powiesz mi w czym problem tkwi,

Dlaczego w życiu tyle krwi,

Przelanych łez

Za życie i za śmierć.

Już tyle razy był ostatni raz,

A ja się czuję jakbym miał w płucach gaz

Wypalający światło duszy,

Płonący, gdy chcę swój żywot ruszyć

I zapobiec kolejnym porażkom,

Przeskoczyć nad każdą zasadzką

Zastawioną przez własne ego.

Pragnę wkońcu dopiąć swego,

Odlecieć ku pięknie gwiazd

Tworzących nocny las,

Zerwać łańcuchy

I móc wejść w cudze buty.

Dlaczego w chwilach jak te

Samotność pogrąża mnie

W żałobie nad swym bytem

Jak ja chcę stanąć na szczycie?

Szukając w sobie skruchy

Widzę tylko okruchy

Człowieczeństwa strzaskanego

Na tafli marzeń Śniącego.

Wchodzę do lustra i moje myśli

Kłamią mnie, że mój sen się ziścił,

Widzę miłość i piękno,

A za nimi brama, Piekło.

Sięgając chmur, marząc o deszczu

Zostałem zrzucony do odmętów

Barwami nienasyconej,

Rzeczywistości chłodnej.

Dlaczego nie ostrzegasz mnie

Przed własnym zadowoleniem,

Przecież kończy się głodem

Każde słowo, które powiem

Mając otwarte swe serce,

Gotowe by wziąć je w ręce.

Lecz wystawione na mrozie

Sprawia, że dłonie łapią za szyję.

Takie proste są dni

Gdy nie musisz ich liczyć

I takie lekkie jest życie

Gdy jest nieskomplikowane.

Lecz mimo braku zakrętów

Ciągnię się w góre do zamętu,

A szarpane uczuć wiatrem

Traci swoją równowagę.