Meduza.

Jestem zamknięty w sobie,

Zamknięty na świat,

Zamknięty na życie.

Zamknięty, jak zamknięty jest kwiat.

W klatce wyrzeźbionej z ciała,

Z wrzątkiem czerwonym w żyłach,

Klęczę pod ołtarzem wewnętrznego kata.

Wysuszony jak na wietrze piach.

Moim domem ghetto - ja.

Źle wspominam każdą noc.

Niby noc jak każda inna,

A płynie nią czarna moc.

W ciemności mit mój odbija się,

Nie jest epicki, jak myśli się o każdym.

Przybrał on kształt wężowej lufy, która celuje

By okaleczyć - w dłonie i w stopy.

W oczekiwaniu jestem na dzień,

Który nie nadejdzie nigdy, choć miał.

Czekam, aby zburzyć swe zamknięcie,

Mimo iż bliżej, bym posągiem się stał.